Tiny Hand With Light Blue Heart (Δεν) Θες να γίνουμε φίλοι.

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Οι επόμενες πίστες.

  Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που έτρεχα τα απογεύματα από το σαλόνι στο δωμάτιο των γονιών μου,για να ξυπνήσω τον πατέρα μου.Πηδούσα στο κρεβάτι,τον γαργαλούσα,γελούσα μόνη μου σαν το καθυστερημένο και εντάξει,ήθελε δεν ήθελε ξυπνούσε και βλέπαμε ελληνικές ταινίες σε dvd ή στην μικρή τηλεόραση.
  Όταν έχεις μόλις διανύσει την πρώτη δεκαετία της ζωής σου,στο παιδικό σου μυαλουδάκι τα πάντα είναι απλοϊκά και υπεραπλουστευμένα.Νομίζεις ότι οι γονείς παντρεύτηκαν στο σύντομο διάστημα μεταξύ ελληνικής ταινίας και διαφημίσεων,ότι θα είναι για πάντα μαζί και ότι η μοναδική φορά που έκαναν σεξ ήταν εννιά μήνες πριν γεννηθείς.Νομίζεις ότι θα ξυπνάς κάθε απόγευμα τον πατέρα σου στην αριστερή μεριά του κρεβατιού όπου τον είχες αφήσει στα δέκα σου,ότι το σπίτι θα μοσχοβολάει κάθε Σαββατοκύριακο απ' τα γλυκά της μάνας σου και ότι κάθε μεσημέρι μετά το σχολείο,θα σε περιμένει το ζεστό φαγητό που της ζήτησες το προηγούμενο βράδυ πριν σε σκεπάσει και σε φιλήσει για καληνύχτα.
  Η επόμενη πίστα όμως λέει ότι είσαι πια 18 χρονών γομάρι,σπουδάζεις,ψηφίζεις και άρα δεν μπορείς ακόμα να περιμένεις να σου φτιάξει η μάνα σου την κουβέρτα κι εσύ να μπεις από κάτω.Πρέπει να πάρεις κάποιες καταστάσεις στα χέρια σου.Κι εκεί είναι που ανασκουμπώνεσαι και αποφασίζεις να βρεις μια δουλειά,γιατί έχεις μικρότερο αδερφό που ακολουθεί και σε δύο χρονάκια θα δώσει Πανελλήνιες.Κάπου-κάπου θυμάσαι και τους παλιούς σου συμμαθητές,που οι γονείς τους δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να τους στείλουν φροντιστήριο και πόσο σκληρά προσπαθούσαν με κάνα δυο καθηγητές απ' το σχολείο,οι οποίοι ήταν διατεθειμένοι να βοηθήσουν και πικραίνεσαι.Πικραίνεσαι που πλέον ένα τεράστιο ποσοστό παιδιών δεν έχει πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση,αλλά επειδή δεν μπορείς προφανώς να βοηθήσεις όλα αυτά τα παιδιά,βοηθάς τη δική σου οικογένεια.Μπορεί να φαίνεται εγωιστικό μα κι αυτό είναι κάτι.To δικό μου φιλότιμο δε φτάνει μακριά.Φτάνει μόνο ως εκεί που μπορώ να βοηθήσω τη μάνα και τον αδερφό μου.
  (Κάπως αλλιώς ήθελα να κλείσω την προηγούμενη παράγραφο,αλλά έχυσα καπουτσίνο πάνω στη πιτζάμα μου και ξεχάστηκα.Μπράβο μαλάκα Κατερίνα)Το κακό με τις "επόμενες πίστες" είναι ότι δεν ξέρεις ποτέ τι θα συναντήσεις.Η ζωή είναι γεμάτη επόμενες πίστες και κάθε φορά καλείσαι να ξεχάσεις όσα ήξερες για τις προηγούμενες.Πρέπει να βρεις την άκρη μόνος σου και παρόλο που δεν μπορείς να προβλέψεις τις κακοτοπιές,μπορείς να έχεις απόλυτο έλεγχο των ενεργειών σου.
  Πάρτε για παράδειγμα τη Λολίτα του Ναμπόκοφ: μόλις κατάλαβε ότι δεν θα είναι για πάντα 15 χρονών και ούσα με την κοιλιά στο στόμα,αποφάσισε να ζήσει μια ανιαρή ζωούλα δίπλα σε κάποιον που δεν την ενδιέφερε ούτε στο ελάχιστο.Και ο καθηγητάκος παρέμεινε πίσω να κλαίει τη μοίρα του.Αν λοιπόν αυτοί οι δύο δεν είχαν την ευκαιρία να αλλάξουν την κάθε πίστα που περνούσαν στη ζωή τους,τότε ποιος;
  Οι επόμενες πίστες είναι συνήθως γεμάτες δυσκολίες.Δεν ξέρω αυτό γιατί συμβαίνει.Ίσως οι δυσκολίες πέφτουν στους πιο δυνατούς ή ίσως στην προηγούμενη ζωή σου ήσουν μεγάλο καριολάκι και πρέπει κάπως να εξιλεωθείς.Οι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι αν περάσεις με επιτυχία όλες τις δύσκολες καταστάσεις και δε χάσεις την πίστη σου,σε περιμένει μια καλή μεταθανάτια ζωή.Αλλά ποιος ζει το παρόν για να εξασφαλίσει ένα όμορφο μεταθανάτιο μέλλον;Μην τρελαθούμε κι εντελώς.
  Είμαι καλά γιατρέ μου;Τι ασυναρτησίες γράφω;Όχι,όχι,μια χαρά είμαι.Απλώς καμιά φορά,τρώγοντας Barilla ορφανά που φυσικά μόνη μου μαγείρεψα,αναρωτιέμαι πόσες αλλαγές μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα.Όσο είμαστε μωράκια,μαθαίνοντας να περπατάμε πέφτουμε δεκάδες φορές και σηκωνόμαστε εκατοντάδες.Όσο μεγαλώνουμε,όμως,αυτή η αντοχή μειώνεται.Πόσες ήττες έχω ακόμα να περάσω μέχρι να βρω μια αξιοπρεπή δουλειά;Πότε θα καταλάβουν οι υποψήφιοι εργοδότες ότι δεν κάνω κονσομασιόν,δεν πρόκειται να την πέσω στους πελάτες τους και δεν πρόκειται να βαράω εντεκάωρα για 20 ευρώ,ντυμένη σαν πρωταγωνίστρια τσόντας;Πότε θα μάθω να βάζω σωστά τα πιάτα στο πλυντήριο,ώστε να μην πιάνει μια κατσαρόλα όλο το χώρο;
  Βλέπω δύο από τους καλύτερους παιδικούς μου φίλους να δουλεύουν ο ένας όλο το πρωί και ο δεύτερος όλο το βράδυ,για να στηρίξουν κάπως τις μητέρες τους.Πριν λίγο καιρό πηγαίναμε στο σχολείο,καθόμασταν οι δύο στο μπροστινό και οι άλλοι δύο στο πίσω θρανίο,κάναμε ότι διαβάζαμε Ιστορία Κατεύθυνσης και γελούσαμε.Αν αυτή η επόμενη πίστα δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την προηγούμενη,τότε ποια;
  Σήμερα έχω ένα ακόμα ραντεβού για δουλειά.Ελπίζω να μην ακούσω πάλι καμιά μαλακία και μου πέσει το φρεσκοβαμμένο blue-black μαλλί.Ελπίζω επίσης η επόμενη πίστα να είναι πιο ανώδυνη απ' τις προηγούμενες.Από την άλλη όμως,αν δεν είχες φάει δυνατά χαστούκια,αν δεν έφτανες υπέδαφος με τα μούτρα,ποτέ δεν θα εκτιμούσες το κουράγιο σου να ξανασηκωθείς.

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

I'm back,did you miss me?

(Όχι,δεν έγινα λάτρης του Άρνολντ,παρά τις επίμονες πιέσεις που δέχομαι τελευταία)

Καλημέρα -ή καλησπέρα,ανάλογα τι ώρα ξυπνάει ο καθένας.
Είμαι απαράδεκτη και απολογούμαι που τόσους μήνες δεν έχετε δει λέξη μου στην οθόνη του υπολογιστή σας.Αλλά επανήλθα και δε σας ξέχασα στιγμή.Ο κόσμος είναι σαν ένα τεράστιο κρεβάτι: σε όποια γωνία του και αν καθίσεις,κάποια στιγμή -αργά ή γρήγορα- θα ξαναπέσεις πάνω στα ίδια πρόσωπα.Έτσι κι εμείς ξαναπέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο,παρόλο που ξέρω  υποψιάζομαι ότι ορισμένοι με έχετε ξεχάσει.Η ζωή μου όμως ως φοιτήτρια Φιλολογίας (ακόμα κάτι πονάει πολύ μέσα μου που δεν είμαι Νομικής,μα ποτέ δεν ξέρεις πώς τα φέρνει η ζωή) μου δίνει την ευκαιρία να αναπληρώσουμε το χαμένο χρόνο.

Επίσης,με αφορμή την ονομαστική μου εορτή,εύχομαι χρόνια πολλά και καλά σε όλες τις Κατερίνες,αλλά και σε όσους αγαπάνε μία Κατερίνα,γιατί είμαστε όλες μοναδικές και πρέπει να κατέχουμε ξεχωριστή θέση στην καρδιά σας.

Εύχομαι να σας πετυχαίνω σε μια πολύ όμορφη φάση της ζωής σας και να ξέρετε ότι σας σκέφτομαι όλους με αγάπη. 

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Όσα μου έμαθε η ζωή.

  Ξέρω ότι σας έλειψα απεριόριστα κι ότι ήσαστε έτοιμοι να βγείτε στους δρόμους να με αναζητήσετε,όπως αναζητούν τα πρεζάκια τη δόση τους στην Ομόνοια,αλλά μην κάνετε έτσι.Είμαι εδώ,αγκαλιά με τα Panadol Cold&Flu,για να μοιράσω γι' ακόμη μια φορά απλόχερα σοφία,γνώση και εμπειρία.

∞ Όταν είσαι στα πρόθυρα να καταρρεύσεις από την αρρώστια,στάνταρ θα το παίξεις τζόβενο και μάχιμος και αντί να παλουκωθείς στο σπίτι,θα πας στο σχολείο/στη σχολή/στη δουλειά,με αποτέλεσμα να γίνεις ακόμα πιο μπουρδέλο μετά και να μη σε σηκώνει απ' το κρεβάτι ούτε γερανός.

∞ Όταν βγεις πρώτη φορά για φαγητό με το νέο αμόρε,κάποια -και τονίζω το θηλυκό γένος- θα σου πει να φας κάτι πολύυυ ελαφρύ,μία σαλατούλα ας πούμε,για να μη σε περάσει για φακλάνα.

∞ Όταν βγεις για φαγητό με μεγάλη παρέα,όλο και κάποιο σίχαμα θα βουτήξει τη χερούκλα του στο πιάτο σου για να αρπάξει μία πατάτα,κάνοντάς σε να αηδιάσεις μέχρι και με τον αέρα που αναπνέεις.

∞ Όταν ένας καθηγητής σας λέει με μίσος και οργή: "Καλά,αποφασίστε εσείς πότε θα γράψουμε διαγώνισμα!",σιγά μη σας αφήσει να αποφασίσετε εσείς,μαλακισμένα είστε;

∞ Όταν βρεθείς σε παρέα με τύπισσες που το μόνο τους άγχος είναι πώς θα βγουν "έτσι" στις παραλίες,θεωρούν τη Dita Von Teese χοντρέλω,ψάχνουν ένα καλό αδιάβροχο μολύβι ματιών "για να μη βγούμε και απεριποίητες" και έχουν μαζί τους τύπους που τις προτρέπουν να χάσουν μισό γραμμάριο από το άνω βλέφαρο και δύο από το κάτω,είναι βέβαιο πως θα αποκτήσεις τάσεις αυτοκτονίας από το πουθενά.


∞ Όταν έλεγα ότι αποκλείεται να μαγειρέψω στο άμεσο μέλλον,κάποιος πρέπει να με μούτζωσε αφού αναγκάστηκα να βράσω μακαρόνια,που αν επιχειρούσα να τα πετάξω στον τοίχο,θα μου έπεφτε ο σοβάς στο κεφάλι.Γι' αυτό μεγάλη μπουκιά φάε (όχι μακαρόνια απ' τα χεράκια μου),μεγάλη κουβέντα μην πεις.

∞ Όταν περνάς ερωτική απογοήτευση,δύο λύσεις υπάρχουν πραγματικά κι άσε τις αηδίες που διαβάζεις στα Cosmopolitan και τα Super Κατερίνα (όχι εμένα,το περιοδικό): 
  1. Ή θα κάθεσαι να κλαις πάνω από το πιάτο με τα φασολάκια και επειδή έχετε φασολάκια και επειδή σε παράτησε ο αλήτης,θα τραγουδάς μέρα-νύχτα "με σκότωσε γιατί τον αγαπούσααα" και θα καταλήξεις να μη σε παίρνει ούτε ο ύπνος,
  2. ή θα γίνεις μία θεά και θα βγεις το Σάββατο να δεις τι ψάρια πιάνεις.Και μαντέψτε ποια λύση προτείνω...

∞ Όταν αργήσεις έστω και πέντε λεπτά να μπεις στην τάξη για μία φορά μέσα σ' όλη τη χρονιά,οι συμμαθητές σου θα σε κοιτάξουν με το βλέμμα "γιατί δε μας είπες ότι ήσουν έμπορος ναρκωτικών;".Νόμος.


∞ Όταν σε θυμούνται ξαφνικά φίλοι ή γκόμενοι που είχες την εποχή που έβγαζες ακόμη τα πρώτα σου δοντάκια και ήταν εκείνοι που έκοψαν πρώτοι επαφή,σχεδόν ποτέ δεν είναι για καλό.

∞ Όταν μπαίνεις σε συγκεκριμένα μαγαζιά με ρούχα ή καλλυντικά,όλο και κάποια πωλήτρια θα εμφανιστεί ύπουλα από πίσω σου και θα ακολουθήσει ο εξής διάλογος:
-Καλημέρα.Θέλετε κάτι; *χαμόγελο*
-Καλημέρα.Όχι,ευχαριστώ,απλώς κοιτάζω. *χαμόγελο*
-Σίγουρα δε θέλετε κάτι;
Όχι κοπέλα μου,είμαι διχασμένη προσωπικότητα.Τώρα δε θέλω κάτι,αλλά το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο θα ετοιμάσω για 'σένα μία λίστα με ερωτήσεις.

∞ Όταν κάποιος πιστεύει ότι την έπεσε σε γυναίκα επειδή της έκανε ψιτ,ψιτ στο δρόμο,μη του πεις ότι αυτό δεν είναι πέσιμο γιατί μάλλον θα παρεξηγηθεί.Πραγματικά,αυτό το ψιτ,ψιτ περισσότερο μου θυμίζει τον ήχο του Glade Micro spray για μυρωδάτη χέστρα παρά καμάκι.

∞ Όταν χαζεύεις γόβες στο Net-à-porter και σου 'ρχεται να αρχίσεις να κλαις σαν κακομαθημένο και να φωνάζεις "αφού θέλωωωω",το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να βάλεις φωτιά στο λάπτοπ και να το πετάξεις από το παράθυρο,για να μην ξαναμπείς στον πειρασμό να κάνεις κλικ στο συγκεκριμένο site.

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Ατάκες που δεν πρέπει να λέγονται.

Ακούω κατά καιρούς φράσεις που μου ανάβουν σε κλάσματα δευτερολέπτων τα λαμπάκια.Ξέρετε,αυτά τα κινέζικα από τα Jumbo,που έχουν κατακλύσει τα σπίτια και τα μπαλκόνια της Αθήνας;Α να γεια σας,αυτά.Οι φράσεις αυτές λοιπόν μπορεί να με παραξενέψουν,να με εκνευρίσουν ή να απορήσω με το μονοψήφιο IQ ορισμένων ανθρώπων.

«Θέλω κάποιον από τη θεωρητική να μου λύσει αυτές τις δύο ασκήσεις.» -καθηγήτρια Φυσικής.

Εντάξει,γνώριζα εξαρχής ότι οι περισσότεροι καθηγητές στο συγκεκριμένο Λύκειο δε την παλεύουν,αλλά οι καινούριοι πρέπει προηγουμένως να ήταν τρόφιμοι ψυχιατρείου,δεν εξηγείται διαφορετικά.Η απαίτηση να λύνουμε στο σπίτι ασκήσεις Φυσικής και Μαθηματικών και η απειλή ότι θα μας αφήσετε στην τάξη αν δε το κάνουμε,ενώ δεν προλαβαίνουμε καν να κοιμηθούμε σαν άνθρωποι,αγγίζουν τουλάχιστον τα όρια του παραλογισμού.Φορέστε πάλι τη λευκή ρομπίτσα που δένει πίσω -σας πήγαινε γάντι,είμαι σίγουρη- και πείτε μας ιστορίες απ' το Δαφνί.

«Και δηλαδή όταν δεν έχεις αγόρι,ξυρίζεσαι κανονικά;».

Όχι ρε,όταν δεν έχω ... αγόρι,μοιάζω με τον Καραγκούνη έτοιμο να κλωτσήσει τη στρογγυλή θεά.

«Άχου,τι τέλειο κραγιόν/βρακί/βιβλίο/μπλουζάκι,θα μου το δανείσεις;».

Όχι!
Θα σας εξομολογηθώ κάτι με την ελπίδα ότι κάποια από αυτές που ζητάνε από κοπέλες που απλώς είναι φίλες ή γνωστές να τους δανείσουν διαβάζει αυτή την ανάρτηση και μετά απ' αυτό,θ' αλλάξει μυαλά: μερικές σιχαινόμαστε.Πολύ.Επίσης,έχουμε μία ιδιαίτερη σχέση με ορισμένα κομμάτια απ' τη ντουλάπα/νεσεσέρ μας και μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να καταστραφούν,μας σηκώνεται μέχρι και η τελευταία τρίχα μαλλιού.Ή προσέχουμε υπερβολικά πολύ τα βιβλία μας.Συνεπώς,αν έχετε την καλοσύνη,μη ζητάτε τέτοια πράγματα και κυρίως,όταν αρνούμαστε ευγενικά,μη μας ρίχνετε ματιές μίσους και οργής.

«Γιατί οι μικρές γουστάρετε μεγαλύτερους (25+);».

Κρίνοντας καθαρά εξ ιδίων,επειδή συνήθως -και τονίζω το συνήθως- δε μας τα κάνουν αερόστατα.Διότι μπορεί να είναι υπέροχο να έχεις έναν άντρα που σε νοιάζεται και σε φροντίζει,αλλά είναι ακόμα πιο υπέροχο να διατηρείς την ψυχική σου ηρεμία,είτε εντός είτε εκτός σχέσης.Έπειτα το cliché που θέλει τους μεγαλύτερους να είναι πιο "έμπειροι" και ανεξάρτητοι πουλάει τρελά,αν και πολλές φορές είναι μύθος,που ευελπιστώ οι επόμενες γενιές γυναικών να πάψουν να πιστεύουν.Και οι μεγαλύτεροι γουστάρουν πιπίνια,άλλωστε,σε σημείο να αναρωτιέσαι τι φάση με τους μπάρμπες;Τα αίτια είναι αμιγώς σεξουαλικά οπότε οι απανταχού δεκαεφτάχρονες μην πέφτετε από τα baby pink συννεφάκια σας όταν ανακαλύπτετε ότι ο εικοσιοχτάχρονος,που σας την έπεσε ένα βράδυ στα Εξάρχεια,στην πραγματικότητα δε θέλει και τόσο πολύ να ζωγραφίσετε μαζί καρδούλες στην άμμο και να τρέχετε ξυπόλητοι χεράκι-χεράκι δώθε-κείθε (ok,αυτό πάντα ήθελα να το πω).

«Πού χύνεις να πάω να μεταλάβω;» -ντεμοντέ κάγκουρας (πάλιωσε αυτή η ατάκα,αγάπες μου,βρείτε άλλη άμεσα).

Μισό ν' ανοίξω Google Maps γιατί δε συγκράτησα οδούς.

«Την έχω 19 εκατοστά.» -τύπος που μόλις καταλάβει ότι δεν ψήνεσαι,επιστρατεύει τα ... "μεγάλα" μέσα.

Τη δίνουν την πληροφορία μα αν τους πω: «Α,δηλαδή είμαστε τρεις στην παρέα!»,γελάνε σαν τις κότες κικικι και μου λένε ότι δεν αντιμετωπίζω το θέμα με την πρέπουσα σοβαρότητα.Μισό λεπτάκι να σκεφτώ ποιος δεν είναι σοβαρός στη συγκεκριμένη συζήτηση... 
Υποθέτω σε χρονολογική κλίμακα πηγαίνει κάπως έτσι:
1920: Μου χαρίζεις αυτό το χορό; 
1950: Πάμε μια βόλτα με το αμάξι; 
1980: Τι ζώδιο είσαι; 
2013: Κούκλα,να μια φώτο με το 19 cm. πουλί μου!


«Τώρα που θα τελειώσεις το σχολείο θα δεις ότι θα το νοσταλγήσεις.» (και δεν εννοεί φυσικά ότι θα νοσταλγήσω τις καφρίλες με τους συμμαθητές,αλλά την... υπέροχη ζωή ως μαθήτρια).

Όποιος νοσταλγεί τα "ξέγνοιαστα χρόνια" στα ελληνικά σχολεία είτε δεν πήγε ποτέ,είτε πάσχει από μαλάκυνση. 

«Αλλά βέβαια!Οι νέες κοπέλες έχουν εκτροχιαστεί,κοιτάξτε πώς ντύνονται!» -θείτσα σε οικογενειακό/φιλικό τραπέζι περνώντας την κοφτερή ματιά της από όλα τα ακάλυπτα μπούτια ή βυζιά.

Δε μας είπατε μανδάμ να γυαλίσουμε την πανοπλία μας,το αμελήσαμε και βγήκαμε με τα "ξέκωλα,τς,τς,τς".

«Γιατί ο πρώην μου δεν μου είπε ότι έχει καινούρια γκόμενα;Αφού είμαστε φίιιιιλοι!».

Πόσο νωρίτερα;Την ώρα που έχυνε ας πούμε;Και τις φιλίες με πρώην σε ηλικίες 17-25 δε θα τις σχολιάσω γιατί θα συγχυστώ χρονιάρες μέρες.

«Σ' έχω καταλάβει εγώ εσένα,μου κάνεις τη δύσκολη!» (κουνώντας το δείκτη πάνω-κάτω).

Πουλιά στον αέρα πιάνετε μερικοί.

«Ε γιατί ρε κορίτσια,μόλις τελειώσετε τη σχολή δε θα παντρευτείτε;Εγώ αυτό θέλω.» -συμμαθήτρια.

Ντεπονάκι κάθε οκτώ ώρες και θα σου περάσει.

«Στον άντρα δεν παίζει κανένα ρόλο η εμφάνιση,μόνο το μυαλό.».

Άμα ξανακούσω τέτοια μαλακία,θα κάνω φόνο.Λες και δε μπορεί ο άλλος να είναι και ωραίος και ξύπνιος,πρέπει να τον κυκλοφορώ με σακούλα!Η εμφάνιση σαφώς και παίζει πολύ σημαντικό ρόλο,αφού είναι αυτή που θα σου κεντρίσει το ενδιαφέρον όταν δεις για πρώτη φορά κάποιον.

«Σταμάτα να τρως/να μπεκρουλιάζεις,θα κάνεις κυτταρίτιδα.».

Ρε άμα δε φάω και δεν πιω τα Χριστούγεννα,πότε θα το κάνω;Ο φόβος της κυτταρίτιδας ελοχεύει μόνιμα αλλά ποιος δεν έχει δει τους κουραμπιέδες να του κλείνουν το μάτι;Και ποια είμαι εγώ να αντισταθώ στη γοητεία τους;

-Τι του βρήκες αυτουνού; χιχιχιχι (χαιρέκακο γελάκι)
-Τα λεφτά του,μην κακοπέσω κιόλας. χαχαχα (σατανικό γελάκι)

«Πού οδεύει αυτή η σχέση,Κατερίνα; (μετά από αυτή την ερώτηση,μάλλον στο γκρεμό) Εγώ πώς να σε συστήσω στους κολλητούς μου;».

Ξέρω 'γω;Το χαϊδευτικό του Κατερίνα Νόντας δεν είναι;Φώναζέ με Νόντα.

«Αυτό το έκανες και στον πρώην σου/σου το έμαθε άλλος,δηλαδή;» (ακολουθεί γρύλισμα μχμμμφχμ και βλέμμα κλαμμένου μουνιού).

Όχι,είμαι από τις άλλες,τις αυτοδίδακτες!Λύστε μου τρεις απορίες όσοι θέτετε τέτοια ερωτήματα: 
  1. Τι σας ενδιαφέρει τι έκανε η άλλη με τον πρώην;
  2. Εφόσον δεν αντέχετε την απάντηση,γιατί υποβάλετε τον εαυτό σας σε αυτή τη διαδικασία;Τι σόι ανωμαλάρες κυκλοφορούν εκεί έξω τέλος πάντων;
  3. Αφού,στην εποχή που ζούμε,θέλετε την άλλη να την έχει αγγίξει μόνο ο άνεμος και να έχετε τα πρωτεία στα πάντα,γιατί δε τη στήνετε όξω από κάνα μαιευτήριο,να αρπάξετε το πρώτο ροζ καροτσάκι που θα εμφανιστεί;


Καλή χρονιά αγαπημένοι μου,σας εύχομαι το 2014 να σας φέρει ό,τι ξέχασε το '13,υγεία και πολλή αγάπη και ελπίζω να τα ξαναπούμε πριν αρχίσει να μυρίζει αρνί στη σούβλα.

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Men's Top 10 "Down" - Το παίζουμε.

Η αγαπημένη μου Λιακάδα με προσκάλεσε να παίξω αυτό το παιχνίδι.

Κανόνες: 
- Γράφουμε τα 10 πράγματα που αν κάποιος άντρας έκανε δε θα τον βάζαμε ποτέ στη ζωή μας (και πουθενά αλλού δηλαδή - ok,αυτό το προσθέτω εγώ,δεν άντεξα).
- Καλούμε 10 φίλες να μολογήσουν το δικό τους Τop 10  Down (thumbs down).
- Μεταφέρουμε το παιχνίδι με την εικόνα του.
- Αναφέρουμε ποιος μας έδωσε πάσα.





Ας ξεκινήσω λοιπόν:

1. Το "χιουμοράκι".
Και μ' αυτό το χαρακτηρισμό δεν εννοούμε απαραίτητα την έλλειψη χιούμορ,αλλά και το να νομίζει ότι γίνεται αστείος πετώντας μαλακισμένες ατάκες,του τύπου: "Η γυναίκα πρέπει να είναι αρκετά πιο κοντή από 'μένα,ώστε όταν μου κάνει στοματικό,να ακουμπάω το ουίσκι μου στο κεφάλι της.".Όταν συναντώ τέτοιες ανίατες περιπτώσεις,διχάζομαι: δεν ξέρω αν πρέπει να απαντήσω στον ίδιο τόνο ή να επινοήσω τρόπο αυτοκτονίας με το καλαμάκι του ποτού και το φιστίκι. 

2. Ο μπίχλας.
Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί μερικοί πλένεστε κάθε 31 Φεβρουαρίου και γιατί έχετε τόσο κακή σχέση με τα αποσμητικά και τις κολόνιες.Να τσοντάρουμε όλοι μαζί να πληρώσετε την ΕΥΔΑΠ,ρε αγόρια,άμα είναι να σταματήσετε να μυρίζετε σαν ψόφιοι ασβοί.Εν τω μεταξύ,φοβάμαι να ρωτήσω πότε ήταν η τελευταία του επαφή με το νερό,γιατί παίζει να μου απαντήσει: "Στη βάφτισή μου.".

3. Ο τσιγκούνης. 
Αυτό.Δεν επεκτείνομαι.

4. Ο "Βαριέμαι που ζω,αλλά πού να σηκώνομαι τώρα να φουντάρω".
Το παιδί αυτό βαριέται που γεννήθηκε,που αναπνέει,που έπρεπε να μαγειρέψει για να φάει και κατά βάθος προτιμούσε να ψοφήσει από ασιτία,που έχει κοπέλα και -ω,απίστευτο!- πρέπει να βγουν κάποια στιγμή.Η στιχομυθία μαζί του εξελίσσεται συνήθως ως εξής:
-Μωρό μου,θες να πάμε για καφέ;
-Αγάπη μου,βαριέμαι.
-Για ποτό;
-Βαριέεεεεμαι.
-Για φαγητό;
-Δεν πεινάω.
-Στο διάολο;
-Δεν είμαι έτοιμος να γνωρίσω τις φίλες σου.
Το ιδανικό γι' αυτόν είναι να μείνετε μέσα και να δείτε ταινία.
...
(ενός λεπτού σιγή για το party animal)
...
Αν ήθελα γκόμενο-προέκταση του καναπέ,θα τον αναζητούσα στα ΚΑΠΗ.



5. Ο άνδρας-κινούμενη απαγόρευση.
  Ο άνδρας αυτός είναι πολυτάλαντος.Ο άνδρας αυτός διατελεί χρέη στυλίστα και ενίοτε ψυχολόγου,αφού κατάφερε να αποφανθεί εντός ολίγων ωρών ότι οι παιδικοί σου φίλοι σου τα ρίχνουν και "καλύτερα να μην κάνετε τόσο κολλητή παρέα".Το πρόβλημά του είναι ότι απαντάει σε υποθετικά ερωτήματα με φράσεις όπως: "Μήπως αυτό το μπλουζάκι είναι πολύ ανοιχτό; / Η φούστα δεν έβγαινε σε πιο μακριά;",λες και του παρέδωσε ο Γαβαλάς τα ηνία του LAK ή τον ρωτήσαμε τη γνώμη του.Το χειρότερο είναι ότι δεν έχετε καν σχέση.Επίσης,άλλη φορά να μας λέτε εγκαίρως ότι θέλετε να βγαίνουμε με τη μπούργκα,γιατί δεν προλάβαμε να ραφτούμε.
  Το συχνότερο ερώτημα που θ' ακούσεις να βγαίνει απ' το στόμα του είναι το "Πού ήσουν;",αλλά επειδή για ένα σασπένς ζούμε,κάνει καμιά φορά την πουτανιά και το γυρνάει σε: "Γιατί δεν απάντησες στο μήνυμα; / Δεν άκουγες το τηλέφωνο;".Εάν τον ρωτήσεις άμα σου επιτρέπεται να ρίξεις ένα κατούρημα,θα σου πει: "Και το χρρρρστ απ' το κομμένο κωλόχαρτο γιατί δε το άκουσα;".

6. Ο "εγώ δεν είμαι γκόμενα".
  Έχουμε κράξει αρκετές φορές στο παρελθόν τα ατίθασα αυτά τυπάκια που βρίσκονται ολημερίς με το τσιμπιδάκι φρυδιών και τη χαλάουα ανά χείρας και πιάνονται τρέσα με τρέσα με τις κοπέλες τους "γιατί,βρε μωρό μου,αφού σου είπα να πάρεις τις ταινίες κεριού με άρωμα raspberry!".
  Εξίσου μισητή κατηγορία είναι,ωστόσο,και όσοι αρνούνται να περιποιηθούν έστω και στο ελάχιστο τον εαυτό τους με τη δικαιολογία ότι δεν είναι γυναικούλες.Τι το γυναικουλίστικο έχει ας πούμε το να κόψεις λίγο με το ψαλιδάκι τις τρίχες που ξεπροβάλλουν με άγριες διαθέσεις απ' τη μύτη σου και θυμίζουν Αμαζόνιο;Ή να βγάλεις επιτέλους αυτή τη φόρμα που έχει γίνει ένα με το πετσί σου και σε λίγο θα ξεκολλάει μόνο με νυστέρι;Ή να βάλεις λίγο liposan στα σκασμένα χείλη σου;Ή να ξυρίζεσαι στα αχμ... επίμαχα;Extra bonus μαλακίας: η απαίτηση η κοπέλα να είναι αψεγάδιαστη.Ναι,κι εσύ να κυκλοφορείς σαν τον άνθρωπο των σπηλαίων.Λογικό.Τι να πω.Η επιστήμη σηκώνω τα χέρια ψηλά και ελπίζω τουλάχιστον να δηλώνετε τις ... παράνομες "δασικές εκτάσεις" που κρύβετε κάτω από τα ρούχα σας.Τέλος,μπορεί να μην είστε γκόμενες,αλλά χωρίς γκόμενα θα μείνετε σίγουρα.

7. Το κιτσαριό.
Είπαμε,αγάπη μου,μία-δύο ενδυματολογικά λάθος επιλογές (το πολύ τρεις,άμα ζω τον έρωτά μου κι έχω γκαβωθεί) σου τις συγχωρούμε,αλλά αν επί μονίμου βάσεως νιώθει μειονεκτικά μπροστά σου ο Βασιλιάς Καρνάβαλος,έχεις πρόβλημα.Επίσης,τελευταία παρατηρώ μία νέα τάση: κίτρινο μπλουζάκι (φωσφοριζέ σε τρελά κέφια),τζιν και κίτρινο παπούτσι.Αλήθεια,τι ντύνεστε;Δείγμα ούρων;

8. Ο αγενής.
Διότι όσο ωραίος και να είσαι,αγαπητέ φίλε,αν συμπεριφέρεσαι σαν τσαντιρόγυφτος,μάλλον θα πρέπει να αφήσεις τις γκομενοδουλειές και να εξοριστείς εκουσίως σε κάποια σπηλιά.

9. Ο "δεν έχω ενδιαφέροντα και μ' αρέσει".
Αν ακούγοντας "θέατρο" σου έρχεται κατευθείαν στο μυαλό το Δελφινάριο,αν το μοναδικό πράγμα που διαβάζεις είναι οι ετικέτες των σαμπουάν για να μην αγοράσεις αυτό για τις ανταύγειες,αν μιλάς διαρκώς και σε όλους για ένα άθλημα κατά τη διάρκεια του οποίου 22 παίκτες τρέχουν σαν τις αλαφιασμένες από 'δω κι από 'κει κυνηγώντας ένα λευκό τόπι,τότε πιθανολογώ ότι δεν ταιριάζουμε τόσο όσο νόμιζες.

10. Ο άνδρας "κλανιά πασχαλίτσας".
  Ρομαντισμός: καλλιτεχνικό κίνημα που αναπτύχθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα,αμέσως μετά την παρακμή της φεουδαρχίας,αρχικά στην Αγγλία κι έπειτα σε Γερμανία,Γαλλία και Ισπανία.Αντιστέκεται στον ακαδημαϊσμό και τη λογική και αντλεί τα θέματά του από τα γεγονότα,το περιβάλλον και τις κοινωνικές ζυμώσεις της εποχής κατά την οποία εμφανίστηκε.
  Τώρα,πώς έφτασε να ταυτίζεται με ένα κάρο κοινότυπες παπαρολογίες και κουτιά σοκολατακίων (!) σε σχήμα καρδούλας,μ' ένα δεμένο τριαντάφυλλο πάνω,ένας Θεός ξέρει.Επιπλέον,όταν κάνουμε μια ρημαδοβόλτα το βράδυ,σταμάτα κι απόλαυσέ τη.Δε χρειάζεται να μου πεις:
-Κατερίνα,αγάπη μου,κοίτα πόσο λαμπερά είναι τα αστέρια.Σαν το χαμόγελό σου.Και δες πόσο σκούρος είναι ο ουρανός.Σαν τα μά...
-Σκάσε.
-Ρε Κατερίνα,γίνε λίγο πιο ρομαντική.
-Ωραία,σκάσε με συνοδεία Κότσιρα.


Για χαλαρώστε μερικοί,γιατί σε λίγο θα σας φέρνουμε δώρο ταμπόν σε προσφορά "παίρνεις δύο,πληρώνεις το ένα" για τις δύσκολες μέρες σας.

Με τη σειρά μου,προσκαλώ τις εξής οκτώ (ναι,οκτώ και συγγνώμη,Λιακάδα μου,που παραβαίνω τους κανόνες,αλλά περνάω δύσκολα η μαθήτρια.Γράφω σε λίγο και δε μπορώ να σκεφτώ άλλες):

1. Νάσια.
2. Airis.
3. Αθηνά.
4. the writer.
5. Dear e-diary.
6. Κρήτη.
7. Christina.
8. To love life for what it is.

Και φυσικά,οποιαδήποτε θέλει να συμμετέχει,είναι ευπρόσδεκτη. 

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

#Αϋπνίες vol. 1.

  Οι άνθρωποι είμαστε εκ φύσεως "προγραμματισμένοι" να λειτουργούμε βάσει προσωπικού συμφέροντος.Όσοι προσπαθούν να αποποιηθούν τις ευθύνες του συμφεροντολόγου,αναγκάζονται σε βάθος χρόνου να παραδεχθούν ότι το ατομικό καλό υπερέχει του συλλογικού και το επιχείρημα "ό,τι είναι φυσικά προκαθορισμένο δεν είναι απαραίτητα και αξιόπρακτο" αναιρείται εκ των πραγμάτων σε τέτοιες περιπτώσεις.
  Η τάση ορισμένων από 'μας να υποστηρίζουμε μέχρι τέλους τους εαυτούς και τις επιλογές μας συχνά μεταφράζεται ως εγωισμός,υπερτροφικό "εγώ",κυνισμός και σκληρότητα.Η ανυποχώρητη στάση είναι μεμπτή.Ομοίως και η άποψη "Αν με θες στη ζωή σου,στάσου δίπλα μου.Ειδάλλως,κούνα μου το μαντίλι.".Ποιος είσαι εσύ που θέτεις τέτοια διλήμματα στους άλλους;Σίγουρα ένα επιφανειακό και αναίσθητο άτομο,που δεν αγάπησε ποτέ,μπλα-μπλα-μπλα,πετάς τους ανθρώπους απ' τη ζωή σου ωσάν χρησιμοποιημένες καπότες,μπιρι-μπιρι,βρείτε μου κάποια που να 'χει αισθήματα και λοιπά κλισέ-αυθαίρετα συμπεράσματα για το χαρακτήρα σου.Στην πραγματικότητα και κρίνοντας εξ ιδίων,το να μη συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο απ' αυτό που θες απορρέει από δύο βασικούς παράγοντες:

  1. Την ουσιαστική συνειδητοποίηση των επιθυμιών σου και τη σιγουριά ότι είσαι ικανός να τα αποκτήσεις -και θα το κάνεις- με όποιο κόστος.
  2. Τη βαθύτερη ανάγκη σου να "χτίζεις" πάσης φύσεως σοβαρές σχέσεις πάνω σε στέρεο έδαφος,με συναισθηματικό υπόβαθρο που θα σου επιτρέψει μακροπρόθεσμα να ανοιχτείς στον άλλο και να γείρεις ανέμελα στον ώμο του,δίχως να φαγωθείς ύστερα με τα ρούχα σου και να μαδάς μαργαρίτες.
  Όταν συνειδητοποιείς ότι ο άλλος δεν έχει την ευγενή καλοσύνη να επιλέξει ανάμεσα στο "όλα" ή το "τίποτα" και προτιμά ν' αφήνει τις καταστάσεις μετέωρες και φλου,οφείλεις,αν θες να διατηρήσεις την ψυχική σου ισορροπία,να ρίξεις εσύ τις δύο αυτές επιλογές στο τραπέζι.Το να διεκδικήσω τον άνδρα που μου αρέσει δεν μου στοιχίζει απολύτως τίποτα.Το να συμβιβαστώ,όμως,με μια μετριότητα επειδή εκείνος βγάζει καντήλες στην προοπτική να αναλάβει τις ευθύνες του,μου στερεί αυτό που πραγματικά αξίζω.Ωστόσο,προτού πάρω τη "μεγάλη απόφαση" να του πετάξω το μπαλάκι,οφείλω να έχω εξετάσει και το ενδεχόμενο της απόρριψης ή το ακόμα πιο δύσκολο: να έχω προετοιμαστεί για τ' ότι τα πράγματα πιθανώς να μην είναι όπως φαίνονται.Ο γκόμενος,δηλαδή,που εγώ θεωρούσα το αθώο και πληγωμένο σπουργιτάκι με τα σπασμένα φτερά,ενδέχεται να μου βγει ο μεγαλύτερος καριόλης της ιστορίας.Αντίστοιχα,αυτή που είχε σ' εκείνον παρουσιαστεί σαν μια δεύτερη Χουάνα παρθένα,αποδεικνύεται ότι τελικά ήταν "ο δρόμος με τα κόκκινα φανάρια".Στην τελική ευθεία "μείνε ή τον πούλο",το αληθινό πρόσωπο του άλλου αποκαλύπτεται σε κλάσματα δευτερολέπτου.Αν εκείνος επιλέξει το δεύτερο δρόμο και σε διαγράψει εντός ολίγων λεπτών από τη ζωή του,μένεις παγωτό ν' αναρωτιέσαι αν τελικά άξιζε τον κόπο ο χρόνος που χαράμισες σε κάτι φαινομενικά ατελέσφορο.
  Από εκείνο το σημείο κι έπειτα,ο εγκέφαλός σου βομβαρδίζεται με μια σειρά αναπάντητων ερωτημάτων.Το συχνότερο λάθος που γίνεται είναι η εναπόθεση των ελπίδων μας στον άλλο.Περισσότερο μας κοστίζει η αδυναμία του να ανταποκριθεί στις προσδοκίες μας παρά η απουσία του αυτή καθαυτή.Θεωρητικά,πανεύκολα δέχεσαι ότι κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να σε κάνει ευτυχισμένο ή να σου ορκιστεί αιώνια πίστη και αφοσίωση,αφού η ευτυχία είναι καθαρά προσωπική υπόθεση.Ίσως ξυπνήσει μέσα σου το μένος,η εκδίκηση ή μια βαθιά θλίψη.Ίσως,επίσης,παραμυθιάσεις τον εαυτό σου με το γλυκανάλατο: "Έδωσα τα πάντα και δεν πήρα τίποτα.",το οποίο αποτελεί,ως επί το πλείστον,άλλοθι και την τέλεια δικαιολογία για την ψευδαίσθηση που ηθελημένα έτρεφες τόσο καιρό ή για τη δειλία σου να πάψεις να διαιωνίζεις μια κατάσταση που δε σε κάλυπτε,μόνο και μόνο για να μη χάσεις το "κελεπούρι".Μπορείς άνετα να πετάς νοητά βελάκια στον/στην άκαρδο/η,λησμονώντας πως τα ειλικρινή συναισθήματα χαρακτηρίζονται από ανιδιοτέλεια.
  Στην πράξη,είναι δύσκολο ν' αποδεχθείς ότι δεν θα ξαναμιλήσετε.Τις πρώτες μέρες τραβάς το μεγάλο λούκι.Συμβαίνει κάτι αστείο,συνειρμικά το συνδέεις με τα "δικά σας" αστεία και θες κατευθείαν να του τηλεφωνήσεις,για ν' ακούσεις,έστω και για λίγο,το γέλιο του.Ακούς τ' όνομά του στο μετρό και γυρίζεις μηχανικά το κεφάλι σου,κοιτάζεις ασυναίσθητα το κινητό σου κι όποτε ακούς τον ήχο κλήσης,εύχεσαι ενδόμυχα να δεις τον αριθμό του γραμμένο στην οθόνη.Τον κατηγορείς που ενώ είχε σίγουρα καταλάβει ότι τον θες και δεν ήταν αμοιβαίο,δε σε αποδέσμευσε νωρίτερα και το αμέσως επόμενο λεπτό,θέλεις απλώς να τον σφίξεις στην αγκαλιά σου.
  Κάνα δυο Long Island αργότερα,η κολλητή μου καταλήγει σε κάτι απόλυτα σωστό: "Τα πάντα γίνονται επειδή το θες κι επειδή με τον έναν ή τον άλλο τρόπο,σε κάλυπταν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.Άρα δεν πρέπει να περιμένεις αντίκρυσμα,ούτε ηθική ικανοποίηση.".Όταν πια ανατραπούν τα δεδομένα,αρχίσεις να βγαίνεις με καινούριους τύπους και τα μηνύματά σας τα τρώνε τα αζήτητα του λάπτοπ σου,βρίσκεσαι ενώπιον της πραγματικής αλήθειας: η τροπή των πραγμάτων ήταν αποκλειστικά δική σου απόφαση,διότι στην τελική,ποτέ δε σου άρεσε να βρίσκονται άτομα στη ζωή σου κατά το ήμισυ.Όποιος αδυνατεί να διαλέξει ανάμεσα στο άσπρο ή το μαύρο που ισχύει για 'σένα και προτιμά ενδιάμεσες αποχρώσεις,είναι καλύτερα να φεύγει.Κι αφού πλέον έχεις ξεθυμάνει,καταλήγεις εκεί απ' όπου ξεκίνησες,απαλλαγμένη από εγωισμούς,θυμό και μικρότητες: ελπίζεις από καρδιάς να είναι πραγματικά χαρούμενος κι αν κάποτε ξανασυναντηθείτε,να δεις το αίσθημα πληρότητας στο βλέμμα του.Γιατί,εν τέλει,σε όλους μας αξίζει κάτι καλό.Ή τουλάχιστον,στους περισσότερους.

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

Η Οδύσσεια μιας βασανισμένης.

  Προτού αρχίσω την προετοιμασία για τις Πανελλήνιες,υποψιαζόμουν ότι ο ελεύθερος χρόνος μου θα περιοριστεί σημαντικά.Τώρα που έχω ήδη ξεκινήσει δυναμικά,αντιμετωπίζω καθημερινά πολλές και διάφορες καταστάσεις,για τις οποίες ούτε είχα ιδέα,ούτε είχα ενημερωθεί από παιδιά που έδωσαν 1,2,3,103 χρόνια πριν από 'μένα.

  • Έχω να κάνω ανθρώπινο πεντικιούρ,με ό,τι αυτό συνεπάγεται,δύο βδομάδες;Δυόμιση;Θα σας γελάσω.Και τώρα που κρύωσε ο καιρός,αντιλαμβάνεστε ότι δεν μπορώ να κυκλοφορώ με το λιλά της λεβάντας.Το αντιλαμβάνεστε.Θέλω ένα μπορντό,ένα κυπαρισσί,ένα mocca brown,ένα μαύρο έστω.Αφού μου θυμίζω τη διαχειρίστρια της απέναντι πολυκατοικίας.Πωπω,ρε πούστη μου,τι θέαμα αντικρίζω κάθε φορά που τη βλέπω;Περλέ νυχάκι-Βέφα Αλεξιάδου και φούξια σαμπό με ψηλό τακούνι,το οποίο,με το περπάτημα,κάνει χλούτσου-χλούτσου,κλάτσα-κλάτσα (ηχητικό εφέ-οπτικό οργασμό,που πρέπει ο καθένας μας να βιώσει 8 παρά 10 το πρωί,τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του).
  • Ότι θα έκλεινε το μετρό και δεν θα το έπαιρνα πρέφα ούτε εγώ,ούτε η κολλητή μου,ούτε οι αρσενικοί της παρέας,ε,δεν το περιμέναμε.Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό,τίθεται το εξής δίλημμα: να το κόψουμε με το πόδι,αν είναι κοντά ή να πάρουμε ταξί;Νικά πάντοτε η δεύτερη περίπτωση,αλλά το μετανιώνουμε σύντομα,διότι ο ταξιτζής είτε θα θελήσει να μερακλώσουμε όλοι μαζί με το «ένα τσιγγανάκι είπε πως ο έρωτας με βρήκε στη δική σου αγκαλιά»,είτε θα 'χει όρεξη για κουβεντολόι.Όμως,εμείς αδυνατούμε ν' ανταποκριθούμε,γιατί βρισκόμαστε σε διαδικασία αποσύνθεσης στο πίσω κάθισμα,με αποτέλεσμα ο ομιλητικότατος κύριος να μας περνάει για ξιπασμένες σνομπαρίες/καθυστερημένες.
  • Όσες παιδεύεστε,αλλά εξακολουθείτε να μην πετυχαίνετε smokey eyes,το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να κοιμηθείτε φορώντας δύο ειδών μάσκαρα: μία μαύρη για όγκο και μία καφέ για μήκος και eyeliner.Μετά από έξι ώρες αχαλίνωτου τριψίματος στο μαξιλάρι,θα έχετε ένα αξιοζήλευτο αποτέλεσμα.Το δοκίμασα την Παρασκευή άθελά μου,αφού μες στο απόλυτο σκότος,δεν έβρισκα τη λοσιόν ντεμακιγιάζ και θεώρησα περιττό ν' ανοίξω κάνα φως.Η μανούλα μου,βέβαια,βλέποντάς με το επόμενο πρωί,νόμιζε ότι με κάνανε τουλούμι στο ξύλο και παραλίγο γλιτώσαμε το εγκεφαλικό.
  • Νιώθω ότι έχω πάψει να συνεννοούμαι με το αντίθετο φύλο.Όταν,πάνω στη συζήτηση,λες στον άλλο ότι το τελευταίο πράγμα που σε απασχολεί αυτή την περίοδο είναι να βρεις γκόμενο και σου απαντάει: «Μα εμένα δεν με πειράζει που είσαι μικρούλα.»,καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά.Προφανώς δε σε πειράζει,πουλάκι μου,ούτε σε ρώτησα: «Μήπως χαλιέσαι που είμαι μικρότερη;/Μήπως να λέμε ότι είμαστε συμμαθητές;/Μήπως είμαι τρελός,μήπως τα 'χω χαμένα;».Αν σε πείραζε άλλωστε,θα την έπεφτες σε καμία,που στο ραντεβού κουβαλάει μαζί και το ποτηράκι για τη μασέλα.Επιπλέον,να μην πω πού τις γράφω τις προτάσεις για ελεύθερη σχέση -oh,mon Dieu- γιατί θ' αναγκαστώ να χυδαιολογήσω και δε θέλω.Όταν λέω ότι δεν έχω σχεδόν καθόλου χρόνο,εννοώ αυτό ακριβώς,όχι ότι δεν θα ησυχάσω αν δεν πάρω όλο το νομό Αττικής και τα πέριξ.
  • Και τέλος πάντων,έλεος με τις γλαφυρές περιγραφές του τύπου: «Θέλω να σ' έχω όλη μέρα αγκαλιά,να σε φιλάω και να χαϊδεύω τα όμορφα μαλλάκια σου.»,για τρεις λόγους: 1. δεν είμαι σκύλος,να μου χαϊδεύει ο άλλος το κεφάλι 27 ώρες το εικοσιτετράωρο και να χαίρομαι μόνη μου. 2. αν είμαστε όλη μέρα,κάθε μέρα αγκαλιά και πάνω-κάτω το χέρι να χαϊδεύει,ή που θα στραβολαιμιάσουμε ή που θα πάθουμε καμιά αγκύλωση και θα ζήσουμε τον έρωτά μας σε κάποιο εφημερεύον νοσοκομείο. 3. δεν ξέρω τι άρεσε στην πρώην σας,αλλά εγώ σας πληροφορώ ότι δε συγκινούμαι με τέτοιες ατάκες,δεν κύλησε ένα δάκρυ και δεν αναφώνησα: «Αχ,τι ρομαντικό αγόρι,ας πιαστούμε χέρι-χέρι κι ας αρχίσουμε να τρέχουμε ανέμελοι στα λιβάδια!».Γι' αυτό,προτού αποφασίσετε να το παίξετε πρωταγωνιστές σε Άρλεκιν,μάθετε τι αρέσει στην καθεμία,ώστε να μην πετάτε την μία παπάρα μετά την άλλη.



  • Μ' έχει προβληματίσει τα μάλα η περίπτωση του μαθηματικού μας.Επιμένει να με ρωτάει κάθε φορά αν κατάλαβα αυτά που μόλις εξήγησε.Όχι μόνο εμένα,δηλαδή.Έχει πάρει εργολαβία και τους υπόλοιπους της Θεωρητικής.Λες και το γεγονός ότι δεν προλαβαίνω να το παίξω σύγχρονος Ευκλείδης και να κάνω τις ασκήσεις που μας βάζει,με καθιστά αυτόματα χαζή.Αλλά έπρεπε να φανταστώ ότι είναι ολίγον τι λασκαρισμένος αυτός.Άντρας άνω των 10 και κάτω των 70 να σκάει μύτη πρώτη μέρα στο σχολείο με πεδιλάκι ανοιχτό στα πλάγια και κλειστό μπροστά,δεν το λες και δείγμα νορμάλ ανθρώπου.Επίσης,η μανδάμ της Φυσικής,παρακαλείται να προσπερνά τ' όνομά μου όταν βγάζει κατάλογο -δεν θα παρεξηγηθώ,αλήθεια!- και να μη με σηκώνει στον πίνακα,γιατί μπορεί να έχω κι εγώ μπούκλες,αλλά με το Νεύτωνα καμία σχέση.Τέλος,ο παπάς με βάφτισε Αικατερίνη,όχι Κατερίνη,ούτε Άνω Τούμπα.Ευχαριστώ θερμά για την κατανόηση. 
  • Όσοι ήσαστε τριτοδεσμίτες/θεωρητικοί,σας παρακαλώ πολύ να μου πείτε αν θεωρούσατε κι εσείς τους εαυτούς σας παντελώς ηλίθιους και αποτυχημένους κάθε φορά που μπλόκαρε το μυαλό σας και ψάχνατε να βρείτε τη φράση,που συνδέει τη μία παράγραφο με την άλλη στην Ιστορία ή στην Εισαγωγή των Αρχαίων.Να δω,ρε παιδί μου,αν τραβάω μονάχα εγώ τα ζόρια.
  • Όσοι πηγαίνετε Α' ή Β' Λυκείου και διαδίδετε με περίσσιο στόμφο ότι διαβάζατε τέσσερις μέρες,για να πάτε να γράψετε Ιστορία Γενικής -για όνομα του Θεού,δηλαδή-,σταματήστε,γιατί δεν πείθετε.Εντελώς πληροφοριακά.Να τις βγάλουμε να τις μετρήσουμε.


Υ.Γ.: Ξέρω ότι δε γράφω συχνά κι ότι είστε έτοιμοι να βγείτε στους δρόμους να με αναζητήσετε,τραβώντας τα βυζιά σας,αλλά να ξέρετε ότι σας διαβάζω όλους και προσπαθώ να σχολιάζω κιόλας.Τη μέρα που θα καταφέρω να ξυπνήσω ό,τι ώρα θέλω και να κάνω ό,τι θέλω,θα κάνω πάρτι και είστε όλοι καλεσμένοι.Να φέρετε,όμως,βοτκίτσες και τεκίλα,που μ' αρέσουν.

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Γυναίκες...

Δεν κάνω πρόλογο,βαριέμαι.Τα 'χουμε πει αυτά.Παρόμοια ανάρτηση έκανα και για τους άνδρες πριν καιρό,οπότε ήρθε η σειρά μας,κορίτσια.

Μαλλιά.

Μακριά,καθαρά,λαμπερά,απαλά,που μυρίζουν όμορφα και κυρίως: να μπορεί ο κοσμάκης να περάσει τα δάχτυλά του από μέσα χωρίς να μπλεχτούν για κάνα μισάωρο.Ή ένας κότσος/αλογοουρά,που αφήνει τον λαιμό ακάλυπτο.Υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες ο δικός σου να μην προσέξει καν ότι άλλαξες χτένισμα ή ότι το "άνοιξες" ένα τόνο,αλλά το σύνολο θα το θυμάται,είτε θετικά είτε αρνητικά.Επίσης,τα κοντά μαλλιά (καρέ/αγορίστικο) ταιριάζουν σε γυναίκες με λεπτά χαρακτηριστικά και βέβαια,ένα τέτοιο κούρεμα προϋποθέτει και το ανάλογο,ιδιαίτερο στιλ,ώστε να το υποστηρίξεις και να δείχνεις πραγματικά σέξι.

Μακιγιάζ.

Φυσικό.Δεν είμαι της άποψης να μη βάφεσαι ποτέ και καθόλου,αλλά βάψιμο από βάψιμο έχει διαφορά.Άλλο να καλύψεις καμιά κοκκινίλα ή κάνα σπυράκι κι άλλο το μακιγιάζ "μάσκα".Γνωρίζω ότι είναι καθαρά θέμα αυτοπεποίθησης,όμως ας μην είμαστε υπερβολικές.Και ναι,το πλήρες μακιγιάζ στην παραλία ή στο σχολείο (foundation,πούδρα,concealer,primer κ.λπ.) είναι υπερβολή.Βασικός κανόνας: επίλεξε κάθε φορά να τονίσεις ένα σημείο του προσώπου σου.Αν,για παράδειγμα,κάνεις smoky eyes,δεν θα βάλεις έντονο κραγιόν και αντιστρόφως.

Χείλη.

Ενυδατωμένα και κόκκινα.Κυρίως το πρώτο.

Άρωμα.

Πολύ θετικό μία γυναίκα να μυρίζει όμορφα,όπως και να έχει απαλό δέρμα.

Ντύσιμο.

Παρατηρήστε καλά τον εαυτό σας στον καθρέφτη,δείτε τα δυνατά σας σημεία και φορέστε ρούχα που τα τονίζουν και σας κολακεύουν.Επίσης,μην ξεχνάτε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο σικ απ' το απλό.

Καθαρά και περιποιημένα άκρα.

Αυτό δε σημαίνει ότι θα πουλήσεις το νεφρό σου για να είσαι σε θέση να πληρώνεις την αισθητικό κάθε μήνα,ούτε ότι πρέπει να τα 'χεις βαμμένα συνεχώς.Αυτό σημαίνει ότι προσέχεις τα νύχια σου,τα κόβεις και τα λιμάρεις ίσια και γενικότερα τα φροντίζεις.Τα ωραία νύχια είναι ένδειξη καθαριότητας.

Αυτοπεποίθηση.

Ίσως ένα απ' τα πιο ελκυστικά χαρακτηριστικά κάποιας.Προσοχή: αυτοπεποίθηση δεν είναι το μπλαζέ υφάκι,εκατό καρδιναλίων "Χάρη σου κάνω που σου μιλάω,σκουλήκι της λάσπης!" ή η πεποίθηση ότι αν του κάτσεις,πρέπει να σου στήσει άγαλμα και να ευχαριστήσει την Μεγαλόχαρη.Για την ακρίβεια,η συγκεκριμένη στάση οδεύει επικίνδυνα προς τη μεριά του κόμπλεξ.Αυτοπεποίθηση σημαίνει ότι τα 'χεις βρει με τον εαυτό σου,δεν τον συγκρίνεις με καμία άλλη,ξέρεις και πού πατάς και τι ζητάς και δε ρίχνεις τα στάνταρ σου από φόβο μήπως δε γίνεις αρεστή σε όλους.Και πιστέψτε με,η αυτοπεποίθηση σας γλιτώνει από πολλές δυσάρεστες καταστάσεις,όπως,λόγου χάρη,απ' την επιλογή λάθος συντρόφων.

Θάψιμο,σκηνές και τα ρέστα.

  Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει σώνει και ντε να βγάλει η μία το μάτι της άλλης ή να επικεντρώνεται μονάχα στ' αρνητικά,για ν' αποδείξει πόσο τρίμπαζο είναι και "Γιατί την κοιτάτε,ρε μαλάκες,σιγά την κουκλάρα ασούμε!".Γιατί τόσος ανταγωνισμός;Οι άντρες δεν είναι έτσι μεταξύ τους,ρε παιδιά.Ή εγώ τουλάχιστον δεν έχω παρατηρήσει αντίστοιχες συμπεριφορές...Επίσης,ποτέ δεν κατάλαβα γιατί να χαλαστώ και να του κάνω σκηνή ζηλοτυπίας,επειδή (υποψιάστηκα ότι) κοίταξε ένα ζευγάρι βυζιά στην παραλία ή επειδή μου είπε ότι η τάδε διάσημη είναι ωραία.Αν είναι όντως ωραία,γιατί να μην το παραδεχτώ;Το ωραίο υπάρχει για να το θαυμάζουμε,όχι για να το φθονούμε.Επιπλέον,πέρα απ' το προσωπικό γούστο,που σαφώς είναι σεβαστό και υποκειμενικό,υπάρχει κι ο παράγοντας "αντικειμενικότητα".Εμένα,για παράδειγμα,δεν μ' αρέσει ο Pitt.Τι σημαίνει αυτό;Ότι δε βλέπεται;Έχει μια αντικειμενική ομορφιά που δεν μπορώ ν' αμφισβητήσω.Θα σας πω κάτι και πάρτε το όπως θέλετε: ας τη βρίσκει με όποια διάσημη γουστάρει!Στο τέλος της ημέρας,σημασία έχει σε ποια επιστρέφει.
  Το άλλο κορυφαίο: να του πιάσω τη μίρλα,γιατί η πρώην του ήταν ξανθιά,ενώ εγώ είμαι μελαχρινή.Συνεπώς λοιπόν,με την ίδια λογική,από τη στιγμή που κατά βάση μ' αρέσουν οι καστανόξανθοι,πρέπει να σερβίρω χυλόπιτες σ' όλους τους υπόλοιπους,ακόμα κι αν ταιριάζουμε.Ή να τους λέω: "Πέρασέ το μία ξανθό σαντρέ και ξαναέλα!".
  Τέλος πάντων,αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν πρόκειται να υποβάλω τον εαυτό μου στην ψυχοφθόρα διαδικασία της σύγκρισης,ούτε θα νιώσω ανασφάλεια επειδή έμαθα ότι βγήκε με τους κολλητούς του κι έπεσε το μάτι του στον κώλο της σερβιτόρας και ν' αναρωτηθώ μήπως δεν του αρέσει ο δικός μου.Ωστόσο,θα μ' ενοχλούσε αφάνταστα να βγει μαζί μου και ν' αντιληφθώ ότι κοιτάει άλλες.Το θεωρώ προσβλητικό και όχι,δεν θα το άφηνα να περάσει έτσι.Στην τελική,ρε φίλος,άμα βγήκες για να μπανίσεις γκομενάκια,εμένα τι με θέλεις μαζί;Να σου κρατάω το φανάρι;Όπως εγώ δεν πρόκειται να δώσω δικαιώματα ποτέ και σε κανέναν,το ίδιο απαιτώ να κάνει κι ο άλλος.Διαφορετικά,αν είναι πάνω απ' τις δυνάμεις του να φερθεί σαν κύριος,δεν θα με πειράξει ιδιαίτερα,η Αθήνα έχει πολλούς γκόμενους.